توازی ردّ ِ ممتّد ِ دو چرخ ِ يکي گردونه
در علف‌زار...
□
جز بازگشت به چه مي‌انجامد
راهي که پيموده‌ام؟
به کجا؟
سامان‌اش کدام رُباط ِ بي‌ساماني‌ست
با نهال ِ خُشکي کَج‌مَج
کنار ِ آبداني تشنه، انباشته به آخال
درازگوشي سوده‌پُشت در ابری از مگس
و کجاوه‌يي درهم‌شکسته؟ ــ:
کجاست بارانداز ِ اين تلاش ِ به‌جان‌خريده به نقد ِ تمامت ِ عمر؟
کدام است دست‌آورد ِ اين همه راه؟ ــ:
کَرگوشان را
به چاووشي
ترانه‌يي خواندن
و کوران را
به ره‌آورد
عروسکاني رنگين از کول‌بار ِ وصله‌بروصله برآوردن؟
۲۸ آبان ِ ۱۳۶۸    زنده یاد احمد شاملو

 میشه اول پینوشت ها را بخونید؟!!!شاعری این شعر را در شیراز در حضور خامنه ای خواند.

با عرض سلام به پیشگاه ولی نعمت مسلمین جهان، رهبر دلم، عزیز دلم، حضرت آیت الله العظمی امام خامنه ای:

خورشید دمیده، شب فراری شده است       در آینه شط نور جاری شده است

 از مقدمت ای مسیح عصر گل سرخ            شیراز دلم باز بهاری شده است

دل خانه موروثی جانانه ماست                   سرشار می شعور پیمانه ماست

 نوآوری و روح شکوفایی ها                        از قائد عیسی دم فرزانه ماست

 پیر عشقی شباب را مانی            جوهر التهاب را مانی

 ای شکوه همیشه دریا                  آبی روح آب را مانی

 بر سرت تاج سبز یاسین است       کوثری در ناب را مانی 

 ای حضور نهان ز مرغ چمن           در رگ گل گلاب را مانی 

 در شبستان زندگانی من             خنده مهتاب را مانی 

 ای رخت مصحف رسول سحر        رهبر انقلاب را مانی 

 او سراپا کتاب عرفان است            تو کلید کتاب را مانی 

 ای بلوغ هزاره گل سرخ                غیرت بوتراب را مانی   

 سید عارف خراسانی                  مهر زیر نقاب را مانی   

در دل گمرهان شب باور                تیر سرخ شهاب را مانی 

 تو در آیینه شقایق ها                  غزل آفتاب را مانی 

 راز سربسته کتاب دلی               احدی شعر ناب را مانی 

پینوشت ۱ : من نام پست را چاپلوسی نگذاشتم.

پینوشت ۲:من از فرهنگ چاپلوسی متنفرم.

پینوشت ۳ :اگه از پُست خوشتون نیومد در مورد چاپلوسی نظر بدین لطفا.

روز من مبارک نیست و قتی که می دانم و می بینم که دام های اعتیاد و ترزیق دل های پاک و معصوم دانش آموزانم را به انتظار نشسته است.

روز من مبارک نیست وقتی که ناچارم مطالبی از تاریخ را به دانش آموزانم تدریس کنم که خودم به درستی آنها اعتقاد ندارم .

روز من مبارک نیست وقتی که در چهره ی دانش آموزان و بر پوست صورت شان که می بایست لطیف و روشن باشند آثار سوء تغذیه را به وضوح می بینم که انگار همگی بیمار هستند.

روز من مبارک نیست وقتی که می دانم معلمی برایم عشق نیست و شغل است،شغلی تا با آن –شاید- بتوانم فقط و فقط نیازهای اولیه ی زندگی ام را فراهم کنم .

روز من مبارک نیست وقتی که می بینم دانش آموزانم - که با هزار بدبختی از دانشگاه مدرکی معتبر گرفته اند- باقی عمر خود را در به در بدنبال کار می باشند و هرگز شغلی در خور  شأن و سوادشان پیدا نمی کنند.

روز من مبارک نیست وقتی که نمی دانم بعضی از همکارانم به کدامین گناه هم اکنون یا در گوشه ی زندانی در رنج و عذابند و یا در مکانی در تبعید.

روز من مبارک نیست وقتی که نمی دانم آینده ی دانش آموزانم چه خواهد شد.

روز من کجا می تواند مبارک باشد؟!!!

هیچ انگیزه ای برای هیچ کاری نیست.نه میل به تدریس ، نه شوق همصحبتی با دانش آموزان و نه امکان ارزیابی و امتحان .

دانش آموزان ، در بی خبری محض و مطلق، سرگردان روزهای هفته اند . تنها آرزوی شان عدم حضور معلم در مدرسه هست.طاقت حتی ده دقیقه ماندن در کلاس را ندارند : آقا با اجازه برم بیرون ...

هیچکدام  - حتی  یک نفر – ذره ای از مسائل و مشکلات کشور خبر ندارند.تنها دانش و سواد سیاسی شان توهین مستقیم به مسؤلان و یا اتهام زدن به آنها می باشد.مطلقا امیدی به آینده ندارند.نه در شوق قبولی دانشگاه هستند و نه نگران رفتن به خدمت سربازی.به یقین رسیده اند که هیچ شغلی در آینده نخواهند داشت و به سربازی دلخوشند چرا که دو سال دیگر آنها را مشغول خواهد کرد و این مزیت سربازی برای آنهاست.

تا نگاهشان می کنی ساکت می شوند ، سکوتی که با لبخندهای معذرت بر چهره هاشان نقاشی شده و تا نگاهشان نمی کنی مدام و پی در پی حرف می زنند و معمولا حرف های بد و ...

همه چیز و همه کس را مسخره می پندارند . آنهایی که پول بیشتری دارند مست و مغرور جیب های شان هستند و آنهایی که فقیرترند ساکت ترند.بعضی ها هم – که انگشت شمارند – درس می خوانند. درس خوان ها ساکت ، مظلوم و صمیمی اند.

در چهره ها شان سوء تغذیه بیداد می کند با این وجود بعضی ها زیر ابروی شان را برداشته اند.بعضی ها هم چنان ژل به مو های شان زده اند که هیچ توفانی نظم موهای شان را به هم نمی زند.

من اما تمام شان را دوست می دارم : از آنکه درس می خواند تا آنکه حرف های بد می زند و حتی انکه نگران ابروهایش هست.من دوست شان دارم چرا که می دانم و یقین دارم این نسل بی چیزترین و بیچاره ترین و از همه مهمتر بی هویت ترین نسل تاریخ ایران اند.

من همه شان را دوست دارم چون می دانم به زودی درس شان به آخر خواهد رسید و دانش آموز بودن شان تمام خواهد شد و سرگردانی ها و بدبختی هاشان شروع خواهد شد.

در آینده ی نزدیک تصویر چهره هاشان را در پوسترهای مرگ خواهم دید چرا که دام تزریق و اعتیاد برای شان بس مهیاست.

من همیشه دوست شان دارم بخصوص وقتی که مأیوسانه از من می خواهند که برای شان حرف بزنم اما نه از درس . به گونه ای بس زیبا می گویند : آقا برای مان حرف بزن. و من چقدر مغرور و شادمان می شوم وقتی که تأثیر کلامم را اینگونه درک می کنم که می گویند: آقا پس الآن ما چه کنیم و چه باید کرد؟

و من در جواب شان فقط یک چیز می گویم: آگاهی و دانش،اینست رمز رهایی ما از زندان فقر و بدبختی.لینک در بالاترین:  https://balatarin.com/permlink/2008/4/24/1284515

من از همان اولِ بارانِ بی‌خبر،
که ناگهان کوچه تا انتهای گفت‌وگوی گريه خلوت شد
جوری غريب دلم روشن بود
که سرانجام يکی از همين روزهای رهگذر
دوباره به خوابِ خانه برخواهی گشت.

من از قديم
قديمِ همان اوقاتِ آشنا،
اوقاتِ آشنای علاقه را می‌شناخته‌ام
من می‌دانستم که تو بايد به عمد
گُلدانِ خالیِ خانه را با خود بُرده باشی،
اما درگاه خانه هنوز
به روی رويا و گريه‌های مخفی ما باز است!
من اين همه عمری‌ست
که زيرِ طاقهای شکسته خوابيده‌ام ری‌را ...

من از همان اولِ بارانِ بی‌خبر،
جوری غريب دلم روشن بود
که سرانجام يکی از همين روزهای رهگذر
قاصدی خيس از دو ديده‌ی دريا می‌آيد
و صاف از سمتِ روسری‌های مانده بر بندِ رَخت
به جانبِ آفتابِ آسوده در خوابِ ابر اشاره خواهد کرد،
بايد برای ما - نبيرگانِ غمگين‌ترين ترانه‌ها -
خبرِ خيری آورده باشد ...
قاصدی خيس از دو ديده‌ی دريا
که شبی دور
چراغی از رديفِ روياها ربوده بود.

من از همان اولِ بارانِ بی‌خبر،
می‌دانستم زيرِ بارانیِ بلندش
دو شب‌بوی تازه وُ
چند کلوچه‌ی قند وُ
پاکتِ نامه‌ای دارد.

من از قديم
قديمِ همان اوقاتِ آشنا،
اوقاتِ آشنای علاقه را می‌شناختم.

می‌دانم
خبرِ خيری خواهد رسيد.                         سید علی صالحی

اصطلاح "خبرهای خوش"را از زمان آغاز به کار دولت نهم ، بارها و بارها شنیده ایم.این صطلاح تا پیش از دولت نهم بارِبسیار مثبتی با خود به همراه داشت.یعنی وقتی کسی به ما می گفت "خبر خوشی " برای شما دارم احساس خوشحالی و نشاط می کردیم.دفعات اول که از رئیس جمهور می شنیدیم که خبرهای خوش برای مان دارد تمام وجودمان گوش می شد تا این خبرها را ببینیم و بشنویم.با شوق و ذوق تمام خود را به "رسانه ملی!"می رساندیم و ...دیگر هیچ.

حالا – اینروزها – اصطلاح "خبرهای خوش" هم به جمع "عدالت" و "مهرورزی" پیوست و نه تنها از شنیدنش احساس خوشحالی نمی کنیم که حالمان نیز بهم می خورد.

پینوشت1 – سری به گوگل بزنید و عبارت"خبرهای خوش رئیس جمهور" را جستجو کنید- البته اگر حوصله دارید – جز از نصب سانتریفیوژ خبری نیست.

پینوشت 2 – باز هم طبق معمول تیمی که من طرفدارش بودم باخت- آرسنال را می گویم.  

سلام به همه ی دوستانم ، دوستان وبلاگی،دوستان یک سال گذشته تا امروز. وبلاگ من یکساله شد.اصلا حواسم نبود .همین امشب فهمیدم.نمیدونم چرا ، اما الکی الکی خوشحال شدم از این که یکسال گذشت.در کل برایم جالب بود.وبلاگ نویسی را می گویم.به خیلی از دوستانم مدیون هستم . کسانی که مشوقم بودند ، کسانی که پیشنهاد میدادند، انتقاد میکردند، کسانی که نظر  میدادند.کسانی که نظر نمیدادند.از همه ممنون و سپاسگزار هستم.از همه ی کسانی که به هر دلیل در این مدت از من رنجیده شدن نیز صمیمانه پوزش می طلبم .اما به یک نفر بیش از همه مدیونم.کسی که مشوق اصلی من برای وبلاگ نویسی بود.اینجا بهترین فرصتی است که به او بگویم دوستش دارم مثل بوی بارون.

بیست و نهم اسفند سال 86 در ساعت 24 امشب به پایان رسید.یعنی سال 86 تمام شد.از طرف دیگر سال 87 فردا ساعت 9 صبح آغاز می شود.سؤال اینست که این 9 ساعت - از ساعت 24 امشب تا 9 صبح فردا - جزء کدام سال می باشد؟