در آواز خونين گرگ و ميش

ديگرگونه مردی آنک،

که خاک را سبز می خواست

و عشق را شايسته ی زيباترين زنان –

که اينش

به نظر

هديتی نه چنان کم بها بود

که خاک و سنگ را بشايد.

چه مردی! چه مردی!

که می گفت

قلب را شايسته تر آن

که به هفت شمشير عشق

در خون نشيند

و گلو را بايسته تر آن

که زيباترين نام ها

بگويد.

و شير آهنکوه مردی از اين گونه عاشق

ميدان خونين سرنوشت

با پاشنه آشيل

در نوشت. –

روئينه تنی

که راز مرگش

اندوه عشق و

غم تنهائی بود.

آه، اسفنديار مغموم ! -»

تو را آن به که چشم

«! فرو پوشيده باشی

آيا نه - »

يکی نه

بسنده بود

که سرنوشت مرا بسازد؟

من

تنها فرياد زدم

نه!

من از

فرو رفتن

تن زدم

صدائی بودم من

- شکلی ميان اشکال-

و معنائی يافتم.

من بودم

و شدم

نه زان گونه که غنچه ئی

گلی

يا ريشه ئی

که جوانه ئی

يا يکی دانه

که جنگلی –

راست بدان گونه

که عامی مردی

شهيدی؛

تا آسمان بر او نماز برد.

من بينوا بندگکی سر به راه

نبودم

و راه بهشت مينوی من

بزرو و طوع و خاکساری

نبود:

مرا ديگر گونه خدائی می بايست

شايسته ی آفرينه ئی

که نواله ی ناگزير را

گردن

کج نمی کند.

و خدائی

ديگرگونه

.« آفريدم

دريغا شير آهنکوه مرد!

که تو بودی،

و کوهوار

پيش از آن که به خاک افتی

نستوه و استوار

مرده بودی.

اما نه خدا و نه شيطان –

سرنوشت تو را

بتی رقم زد

که ديگران

می پرستيدند

بتی که

ديگرانش

می پرستيدند.                                زنده یاد احمد شاملو

نوشته شده در 88/04/09ساعت 3:11 توسط مکال| |